Συνέντευξη «Αστερίξ»: Επιτέλους, φως!

Συζήτηση με τον Αστερίξ, κατά κόσμον Άρη Λουμίδη, μετά από ένα καταπληκτικό οδοιπορικό στην Ιταλία “για τα παλιά, χωρίς τα παλιά”…

Γράφει ο Στράτης Χατζηπαναγιώτου, Διευθυντής περιοδικού 4Τροχοί

Με τον Αστερίξ η συζήτηση είναι διαφορετική από τα συνηθισμένα. Μνήμη-σκληρός δίσκος υπολογιστή, σεβασμός στο χθες μέσα από την ιστορία του σε “ειδικές” αλλά και τέλειες διαδρομές, αλλά είναι η επικαιρότητα που καίει και τον απασχολεί. Συνδεδεμένη με την υπουργική απόφαση που σκοτώνει το κλασικό αυτοκίνητο, στερώντας από τους ιδιοκτήτες τη δυνατότητα μετακίνησης με τον φυσιολογικό, με τον ορθό και σύγχρονο τρόπο.

Κάλιο αργά παρά ποτέ” ή με ακόμα περισσότερη σαφήνεια, “ουδέν κακόν αμιγές καλού”. Απλά, γιατί επιτέλους έπρεπε να μπει τάξη σε αυτήν τη θολή διαδικασία, “κομπίνα” για το μυαλό του απλού αλλά συνεπή στις υποχρεώσεις του, Έλληνα πολίτη.

Διαδικασία που αφορά στην έκδοση πινακίδων κυκλοφορίας από αρμόδιους ιδιωτικούς φορείς, που σε συνδυασμό με την κακή χρήση του δικαιώματος από ιδιοκτήτες, εδώ και χρόνια ταλαιπωρεί το χώρο του κλασικού αυτοκινήτου.

Ήταν αρχές του 1970 όταν η νεότερη γενιά της οικογένειας Ανδρεάδη έπεισε την πολιτεία ώστε η ΦΙΛΠΑ να εκδίδει πινακίδες κυκλοφορίας σε κλασικά αυτοκίνητα, για να μετακινούνται σε εκδηλώσεις, αλλά και για τη συντήρησή τους.

Με τη “μετακίνηση” του αείμνηστου Κώστα Νικολόπουλου από την ΕΛΠΑ στη ΦΙΛΠΑ, οι εκδηλώσεις “μετά περιπάτου” εξελίχθηκαν σε αγώνες ακριβείας, γνωστοί ως regularity.

Είναι η εποχή που ανοίγει ο δρόμος για ακόμα περισσότερα ιστορικά, ενώ αργότερα, με την προσθήκη της ΕΟΟΕ και της ΕΛΠΑ, η έκδοση πινακίδων εξελίχθηκε σε μια ανεξέλεγκτη, επικερδή επιχείρηση.

Ο Αστερίξ είναι σαφής και ακριβής, όπως και οι τιμονιές του, όταν πρωταγωνιστούσε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

Κρίμα που την ασυδοσία στην έκδοση και στη χρήση των περιβόητων πινακίδων με διαδρομή 50 ετών, δεν τη σταματήσαμε μόνοι μας ώστε να είμαστε εμείς που θα βάλουμε τάξη στα του οίκου μας, καταθέτοντας ορθολογιστικές προτάσεις στην πολιτεία ώστε να νομοθετήσει σχετικά. Για την πολιτεία, ήταν μονόδρομος να φτάσει στα άκρα και να η ευκαιρία, ώστε ει δυνατόν να μπει τάξη από λευκό χαρτί”.

Ο ίδιος δε διστάζει να υπενθυμίσει: “Στο παρελθόν το επισημάναμε, μια ομάδα ανθρώπων με ευαισθησίες για τη νόμιμη ιστορία του αυτοκινήτου στην Ελλάδα, έχοντας το όραμά μας…

Διαβάστε την υπόλοιπη συνέντευξη με κλικ εδώ: http://www.4troxoi.gr/epikairotita/synenteyxeis/synenteyxi-asterix-epiteloys-fos

Advertisements

Αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια #1: Η 2η μου κατάρριψη με το…κλεμμένο αυτοκίνητο του Πατέρα μου…

Θυμάται ο Βύρων Ε. Ρηγινός. Αφορμή για αυτό το ‘οδοιπορικό’ αναμνήσεων από τα παιδικά χρόνια και πιο συγκεκριμένα σχετικά με τις οδηγικές μας σκανταλιές, αποτέλεσε μια ανάρτηση του καλού μας φίλου Ανδρέα Καροτσιέρη με τίτλο «Η 2η μου κατάρριψη με το…κλεμμένο αυτοκίνητο της Μητέρας μου…».
Για τη συγκεκριμένη ιστορία #1 με παρεμφερή τίτλο, «Η 2η μου κατάρριψη με το…κλεμμένο αυτοκίνητο του Πατέρα μου…» μια δεύτερη αφορμή αποτελεί και το εικονογραφικό ταλέντο του παιδικού μου φίλου Θανάση Γιαννούκου που είχε προ δέκα ετών σκιτσάρει την ιστορία σε στυλ comic 🙂

Η 'Συμμορία' των πιτσιρικάδων, οδός Αθηνάς, Βούλα, 1962. Στο βάθος δεξιά η Plymouth παρκαρισμένη έξω από το σπίτι μας.

Η ‘Συμμορία’ των πιτσιρικάδων, οδός Αθηνάς, Βούλα, 1962, έξω από το σπίτι που έμεναν οι Γαλαζίδηδες. Στο βάθος δεξιά η Plymouth παρκαρισμένη έξω από το σπίτι μας. Αριστερά με τον μαύρο Βελγικό λύκο ο αδελφός Νικόλαος. Δεξιά με το φλόμπερ και το Γερμανικό τσοπανόσκυλο εγώ. Δίπλα μου ο Γιώργος Γαλαζίδης.

Λίγα εισαγωγικά λόγια. Από πολύ πιτσιρίκος είχα μανία με το θέμα αυτοκίνητο [περισσότερα ΕΔΩ!]. Ο μικρότερος γιός ανάμεσα στα δύο μου αδέλφια Βασίλη και Νίκο, ο Πατέρας μας Μανώλης, κατά κάποιο τρόπο καμάρωνε που ο ‘μικρός’ έδειχνε τέτοιο πάθος για τα αυτοκίνητα. Έτσι από νωρίς [5-6-7 χρονών] πάντα καθόμουν δίπλα του στην οιογενειακή Plymouth Cranbrook του 1952, στην αρχή πατώντας κόρνα, μετά αλλάζοντας ταχύητες [Η-στο τιμόνι], μετά καθήμενος στα γόνατα του με έμαθε και μετά με αφηνε να οδηγώ στους εν πολλοίς ερημικούς δρόμους της δεκαετίας του 1950… [αυτό θα αποτελέσει το επόμενο θέμα #2 σχετικά με την «1η μου κατάρριψη…]

Πάσχα 1963 στη Τσαγκαράδα του Πηλίου με την Plymouth. Εγώ στο τιμόνι όπου περνούσα αμέτρητες ώρες ακούγοντας ραδιόφωνο...

Πάσχα 1963 στη Τσαγκαράδα του Πηλίου με την Plymouth. Εγώ στο τιμόνι όπου περνούσα αμέτρητες ώρες ακούγοντας ραδιόφωνο…και άλλα μη κατανομαζόμενα.

Με αυτό τον τρόπο, εξελίχτηκε και φούντωσε το πάθος μου. Από νωρίς [κατεργαράκος γαρ] είχα ‘βουτήξει’ τα 2α κλειδιά της Plymouth [από ενα συρτάρι ανάμεσα στις καλτσες του], όπου έμενα ώρες ατελείωτες μέσα στη καμπίνα ακούγοντας ραδιοφώνο [κυρίως τον Αμερικάνικο σταθμό της Βάσης του Ελληνικού στα ΑΜ, συχνά με παρέα τον αδελφό μου Νίκο και άλλους Μπόμπιρες], όντας το όχημα παρκαρισμένο έξω από το σπίτι μας της οδού Αθηνάς στη Βούλα. Μετά αρχίσανε τα πλυσίματα [σήμαινε οτι έπρεπε να μετακινηθεί το όχημα λίγα μέτρα ‘για να φτάνει η μάνικα’] 😉 και σύντομα αρχίσανε τα κλεψίματα. Οι περισσότερες σκανταλίες γινόντουσαν τα καλοκαιρινά μεσημέρια [siesta γαρ]. Ένα σαφές πλεονέκτημα διαμονής και παραθερισμού στα νότια προάστεια και δή στις περιοχές Βούλα-Γλυφάδα, ήταν τα αεροπλάνα! Πετούσαν χαμηλά on their landing final approach, ενώ ήταν και αρκετά θορυβώδη, ιδίως τα early jets. Ιδανική στιγμή για το πάτημα της μίζας…και μετά δρόμο!

Εκδρομή με τα πόδια στον "Κρεμασμένο Λαγό" της Βούλας. Πρίν γίνει ο ασφαλτόδρομος, η περιοχή του σημερινού Πανοράματος ήταν ενετελώς έρημη...

Εκδρομή με τα πόδια στον «Κρεμασμένο Λαγό» της Βούλας. Πρίν γίνει ο ασφαλτόδρομος, η περιοχή του σημερινού Πανοράματος ήταν ενετελώς έρημη…

Βούλα, Καλοκαίρι του 1965. Ο δρόμος ή ακριβέστερα Η Ανάβαση είχε τη δική της ιστορία. Στο βουνό της Βούλας, πανω από την περιοχή του «Κρεμασμένου Λαγού» όπου πιό πιτσρικάδες πηγαίναμε εκδρομή με τα πόδια [τότε είχαμε ανακαλύψει κυριολεκτικά την ‘Παράγκα του Μπάρμαπα Θωμά’ όπου διέμενε ένας εκκεντρικός ηλικιωμένος κύριος που είχε βαλσαμώσει και κρεμάσει ένα λάγο έξω από την πόρτα του – εξ’ ού και η ονομασία της περιοχής], είχε κατασκευαστεί ένας ωραίος ασφαλτόδρομος -λένε για ραντάρ του ΝΑΤΟ- τον οποίο αρκετά χρόνια πρίν ξεκινήσουν οι Αγωνιστικές Αναβάσεις, εμείς τον είχαμε όλο δικό μας! Μάλιστα επειδή στις στροφές είχε χαλίκια, κουβαλούσαμε σκούπες και φαράσια για να καθαρίζουμε ορισμένες φουρκέτες…και να πάμε λίγο πιο γρήγορα!

Συνέχεια